Ouders vertellen: Ymke afl. 2: Beperken

Ouders vertellen over hun gamende kinderen: Ymke (02)

Beperken










De eerste regel om de computertijd en het zeuren daarover, te beperken was dat hij pas na het eten mocht. Na het avondeten dus. Als hij 's ochtends wakker werd was werkelijk waar het eerste wat hij zei: "Ik heb al gegeten!"

Toen was Sam 4 jaar. Nu is het eerste wat hij zegt als je hem ophaalt op de BSO, op school of bij een vriendje: "Ik heb nog niet gecomputerd! Of maar een heel klein beetje. Echt! Mag ik?"

De meest recent ingevoerde regel is: voor ieder uur dat je buitenspeelt, mag je een half uur computeren. Hij kan nu dus heel goed rekenen: "Als ik driehonderd uur buitenspeel, mag ik honderdvijftig uur computeren. He mam?"

Vandaag kom ik gehaast aan bij de BSO. Een bespreking was uitgelopen en blijkbaar van meer mensen, want er stond een grotere rij auto's voor de stad dan anders. Sam komt me al tegemoet. "Mam, mag ik thuis nog.." maar dan houdt hij zich in. Ik had het "Niet meteen over de computer beginnen!" al voor in de mond liggen, maar blijf stil.

"Jaha, Sam mag twee weken niet op de X-box," vertelt de BSO-leider. "Oh?"
"Hmm," gaat hij tegen Sam verder, "Je hebt echt de hele middag op de X-box gespeeld, dus je mocht volgende week al niet, en toen ik ging opruimen begon je weer! Dus nu mag je twee weken niet."

Schuldbewust staat Sam daar. "Helemaal gelijk", concludeer ik hardop.

Het is blijkbaar goed tot hem doorgedrongen dat hij nu toch wel te ver is gegaan, want er komt geen gestribbel, geen grote mond helemaal niets. In de auto alleen maar vrolijk gebabbel, wel over Rayman en wat die allemaal kan, maar zonder bijbedoelingen. Of lijkt dat maar zo? Want eenmaal thuis komt er toch een klein: "Mag ik straks nog héél even..?"

Ymke

Ymke en Mischa (beiden 31) zijn de ouders van Sam (6) en Frauke (4). Allevier gamen ze graag, op de Wii en op de 'gewone computer' (pc), al dan niet online.