Ouders vertellen: Monica afl. 5 Mama Mia!

Ouders vertellen over hun gamende kinderen: Monica (5)

Mama Mia!

Een poos geleden vroeg Mark aan mij of hij ook op Hyves mocht. Daarbij keek hij me grote ogen verwachtingsvol aan en zei, "dan kan ik je ook eens wat liefs krabbelen". Op slag smolt ik: ik wilde zijn persoonlijke groei uiteraard niet in de weg staan, dus maakten we een Hyves-profiel aan.

Al snel had het mannetje een hand vol vriendjes en kon ook ik mijn eerste krabbel tegemoet zien. Ik was zijn vriend geworden en dus kon ik hem terugkrabbelen. Belangerijker was, dat dat ik daardoor ook zijn ontvangen krabbels kon lezen. Een beetje toezicht kan geen kwaad...

Hij was ook al lid van een Hyves-groep, jawel: de Super paper Mario Group en er prijkte al een filmpje over Mario op zijn pagina, regelrecht van You Tube binnengehaald. Een dag later kreeg ik weer een krabbel, dit keer ondertekent door Markio. Het laat niets te raden over waar Mark van gecharmeerd is. Het is overduidelijk dat Mario, het drukke loodgietertje dat altijd op zoek is naar sterren en nieuwe levens verreweg het meest favoriet is.

Verbazingwekkend hoe Mario zijn plaats binnen dit gezin heeft verworven. Een grote doos vol met spellen van het figuurtje en zijn kornuiten zijn in de loop der jaren ons huis binnengeslopen. Regelmatig klinkt er "Mama Mia" en maken de Wii, de gamecube en de DS overuren.

Mario is overigens wel een druk mannetje. Hij racet, vecht, springt, rolt, rent etc etc… Mark stuurt dat mannetje aan. "Kijk mama… Zó kan hij goed springen", en gierend van de lach rollen hij en zijn vriendje over de vloer om in het prima Engels elkaar van alles toe te roepen. Ach gelukkig zit er ook nog iets educatief aan...

Het blijft opmerkelijk hoe een virtueel mannetje zo echt kan worden en een heuse plek kan veroveren in de belevingswereld van een 10-jarig knulletje. Overigens betekent dat niet dat hij virtueel geweld niet van echt leed kan onderscheiden. Integendeel. Mario is een bewoner van zíjn wereld, maar niet van de echte wereld. Wonderlijk he, dat kinderbrein?

Monica

Monica (36) is getrouwd met Gerard (43) en moeder van Mark (10). Beide heren zijn fervente gamers, op de Wii, de Gamecube, de Nintendo DS en de PC.

De Britse branchevereniging Elspa stelt een leeftijdsaanduiding voor games voor die gebruik maakt van de kleuren van een stoplicht. Daarmee loopt de vereniging vooruit op een beslissing die de Britse regering op 20 november zal nemen.

De Elspa stelt een systeem voor waarbij de leeftijdsaanduiding op het spel in een gekleurde cirkel weergegeven wordt. Games die voor 16+ of 18+ geschikt zijn, krijgen een rode cirkel, games voor 12 en ouder krijgen een oranje cirkel en games voor 7+ of zelfs 3+ krijgen een groene achtergrond. Het systeem zou in de plaats moeten komen van het systeem van de Europese Pegi, dat nu in het Verenigd Koninkrijk gebruikt wordt. De Pegi gebruikt dezelfde leeftijdsindeling, maar de leeftijden staan afgebeeld in wit op een zwart vierkant, en dat zou volgens de Elspa niet genoeg opvallen.

De Elspa probeert met het voorstel vooral de wind uit de zeilen te nemen van de British Board of Film Classification. De twee organisaties liggen met elkaar sinds de verschijning van het Byron Report in februari 2008. Het onderzoeksrapport, dat werd opgesteld onder leiding van psychologe Tanya Byron, stelt dat de beoordeling van spellen voor zowel ouders als kinderen te onduidelijk is.

Volgens Byron krijgen te weinig games een beoordeling van de Bbfc. Momenteel worden alleen spellen waarin seks of extreem geweld voorkomt naar de Bbfc gestuurd. Byron adviseerde om alle games die door de Pegi geschikt bevonden worden voor 12 jaar en ouder, ook door de Bbfc te laten beoordelen. De Bbfc stelde daarop voor van de Pegi-rating af te stappen en een eigen systeem in te voeren. De Elspa wil echter aan de Europese normen vasthouden en stelt dat de Bbfc geen verstand van games heeft en de capaciteit ontbeert om zo veel materiaal te kunnen keuren. De Britse overheid neemt op 20 november een besluit over het onderwerp.

Het nieuwe voorstel van de Elspa lijkt vooral een strategische zet, omdat het de keuringmethode van de Pegi volgt. Met de nieuwe aanduiding probeert de Elspa alleen de symbolen opvallender te maken, waarmee de belangenvereniging tegemoet wil komen aan een van de voornaamste bezwaren van Byron. In het rapport-Byron stond echter nog een belangrijk punt: de Pegi is ingesteld door de industrie, en volgens de psychologe is de keuring in betere handen bij een overheidsinstantie als de Bbfc.

De beslissing van de Britse regering kan ook invloed hebben op de situatie in de Benelux. Als de Britse overheid ervoor kiest om meer games door de Bbfc te laten keuren, kan dat in heel Europa leiden tot vertraging bij het uitbrengen van games. Zo werd begin dit jaar de Europese release van Manhunt uitgesteld omdat er in het Verenigd Koninkrijk nog geen goedkeuring verleend was.

Bron: Tweakers.net

Casual games -- wat zijn dat?

Jesper Juul (Denemarken) doet onderzoek naar casual games. Een boek erover heeft hij bijna klaar.

Wat zijn casual games?
"Het zijn kleurige spellen die iets positiefs hebben. Denk aan lekker tennissen, ballonnetjes doorprikken of een rockmuzikant spelen. Ze liggen in look and feel lijnrecht tegenover hardcore videogames, die vaker gaan over onplezierige situaties, zoals mensen doden. In casual games schijnt altijd de zon."

"Daarnaast zijn casual games flexibel: er zijn meerdere manieren van spelen mogelijk zonder dat je daarvoor gestraft wordt. In tegenstelling tot hardcore games, zoals bijvoorbeeld World of Warcraft, die je meer dwingen om bijvoorbeeld een opdracht van vier uur te doen, kun je een casual game tien minuten, een uur of vier uur spelen. De aanname is vervolgens dat casual games ook casual, dat wil zeggen vrijblijvend, gespeeld worden, maar dat is zeker niet altijd het geval."

Zijn casual games dan ook altijd simpeler?
"Ze moeten vooral toegankelijk zijn. Om een casual game te beginnen hoef je niets over spelconventies te weten. De ontwikkelaar kan het spel wel complexer maken naarmate het spel vordert. Denk aan het populaire Zuma. Dat begint vrij simpel maar wordt later in het spel vrij pittig."

Lees verder in De Pers.

Justine Pardoen

Nieuwe game-besprekingen op Ouders Online

Spacechimps (6+), rapportcijfer: 5
Titel: Spacechimps
Platforms: Wii, Xbox 360, Nintendo DS, PS2
Uitgever: Nintendo
Doelgroep: vanaf 6 jaar
Type spel: platform-spel
Taal: Engels
Jaar van uitgave: 2008
Aanbevolen winkelprijs: EUR 49,99
Meer informatie: http://www.spacechimpsgame.com/




Laura's passie (7+), rapportcijfer: 6,5
Titel: Laura's passie - Mijn geheimen
Platforms: Nintendo DS
Uitgever: Ubisoft
Doelgroep: meisjes vanaf 7 jaar
Type spel: lifestyle-spel
Taal: Nederlands
Jaar van uitgave: 2008
Aanbevolen winkelprijs: EUR 39,99

Asterix Braintrainer (7+), rapportcijfer: 8
Titel: Asterix Braintrainer
Platform: Nintendo DS
Uitgever: Atari
Doelgroep: vanaf 7 jaar
Type spel: educatief
Taal: Nederlands
Jaar van uitgave: 2008
Aanbevolen winkelprijs: EUR 29,99

Playmobil Piraten (7+), rapportcijfer 8,5
Titel: Playmobil Piraten
Platform: Nintendo DS
Uitgever: Mindscape
Doelgroep: vanaf 7 jaar
Type spel: platformspel met rollenspel (RPG)
Taal: Nederlands
Jaar van uitgave: 2008
Aanbevolen winkelprijs: EUR 39,99

De Magische 10 (7+), rapportcijfer 7,5
Titel: De Magische 10
Platform: Nintendo DS
Uitgever: Nintendo
Doelgroep: vanaf 8 jaar
Type spel: Educatief (rekenen)
Taal: Engels
Jaar van uitgave: 2008
Aanbevolen winkelprijs: EUR 29,99
Meer informatie: http://www.nintendo.nl/

Diner Dash - Flo on the Go (8+), rapportcijfer 6
Titel: Diner Dash - Flo on the Go
Platforms: PC en Nintendo DS
Uitgever: Mindscape
Doelgroep: vanaf 8 jaar
Type spel: arcade-spel
Taal: NederlandsJ
aar van uitgave: 2008
Aanbevolen winkelprijs: EUR 9,99 voor PC - EUR 19,99 voor Nintendo DS

Lees de besprekingen op Ouders Online.

Justine Pardoen

Game-ontwikkelaars over seks, geweld, ratings en design

WhatTheyPlay heeft in de afgelopen maanden vier grote figuren uit de game-industrie geïnterviewd en hun mening samengevat over vier thema's: seks, geweld, ratings en design.

Seks in games blijft veel ouders in de VS storen. Nog geen 10% van alle games die zijn uitgebracht bevat seks of verwijzingen ernaar. Games als Grand Theft Auto: San Andreas, Mass Effect en God of War hebben zo elk hun seksuele momenten. De game-ontwerpers vinden dat de angst van ouders een keer moet ophouden en dat mensen moeten inzien dat het entertainment is. Ouders buiten de VS hebben er ook minder moeite mee.

Geweld heeft een zeer dominante rol in de Amerikaanse cultuur, ook in games, zoals God of War en Twisted Metal. Geweld geeft een adrenaline-kick, en is daarom aantrekkelijk. Toch wordt ook getwijfeld door de makers over de ontwikkeling: het niveau van geweld neemt misschien zoveel toe, dat het wellicht leidt tot "ons spirituele faillissement". Tegelijkertijd zal het niet verdwijnen: het type geweld is juist door de overdrijving een belangrijk onderdeel van games geworden. Bloed vervangen door bloemen of confetti zou het hele effect van dit type games doen verdwijnen.


De ratings van games in de VS vinden de ontwikkelaars te streng. De leeftijd te hoog in veel gevallen. Als ouders zich meer met games zouden gaan bemoeien, zal dat invloed hebben op de ratings. Dan worden games vergelijkbaar met films en televisie. Daarbij zijn we meer gewend dan bij games dat ouders actief meehelpen met het beoordelen wat mag en wat niet mag voor hun eigen kinderen.

De ontwerpers zeggen zich niet bezig te houden met de rating die een game gaat krijgen als ze aan het ontwikkelen zijn. "Het is niet zoals bij films dat een PG 13-rating je ook meteen een betere kans op de markt geeft. Wij vragen onzelf af wat we willen met een nieuw product en daar valt de rating meestal buiten."

Lees de rest hier: Gamez.nl, of ga naar Whattheyplay.com

Justine Pardoen

Ouders vertellen: Ymke afl. 20 Casual gamen

Ouders vertellen over hun gamende kinderen: Ymke (19):


Casual gamen









De Wii heb ik vorig jaar voor mijn verjaardag gekregen. Ik vind het besturingssysteem geweldig leuk, het bijna-echte tennissen en boksen, het in paniek zwaaien met de Wii-mote als er een beest aankomt dat ik moet verslaan, en dat dat dan werkt!

Voor mijn volgende verjaardag wilde ik dan ook heel graag de Balance Board voor de Wii, een plankje waar je op staat en voelt of je opzij of naar voren leunt. Zal ook wel goed zijn om je evenwicht te oefenen, maar het biedt vooral de kans om nog meer leuke spellen te doen!

Het bijgeleverde Wii-Fit heeft yoga, muscle-workout, en nog zo wat, maar vooral ook de balance games. Je kent ze nog wel, die zakspelletjes waarbij je een of meer balletjes in een gaatje moet zien te krijgen door het plaatje te bewegen? Nou dat! Alleen doe je dat dan met je voeten, met je hele lijf eigenlijk. Ski-slalommen, skischansspringen, yeah!

Er is slechts één 'maar': het is reuze irritant dat je steeds na twee sprongen het hele verslag krijgt over hoe ver je sprong was en hoe goed dat wel niet is. Skip dat geneuzel! Het kost tijd en je wilt door, meer, nog een keer.

Het zijn ideale spelletjes voor 'nog even dan'. Als je thuiskomt van een vergadering, net wat te laat, en je wilt nog wat dóen. Niet voor de tv hangen, niet nóg meer informatie verwerken, even niet nadenken maar lol hebben. Dat heet casual gaming, en daar is Nintendo groot mee geworden.

Een casual gamer geeft niet al te veel om graphics. Hoewel ik soms wel verlekkerd naar een reclame van PlayStation 3 zit te kijken hoor, zeker wel! Dat soort games ziet eruit alsof alsof je een speelfilm speelt, de verhaallijn manipulerend, geweldig voor het inlevingsvermogen. Ik zou ook best graag die spellen spelen waarbij je úren, dágen jezelf verliest. Doe ik echter nooit. Geen tijd voor. En inderdaad: het is me het geld niet waard.

Ymke

Ymke en Mischa (beiden 31) zijn de ouders van Sam (6) en Frauke (4). Allevier gamen ze graag, op de Wii en op de 'gewone computer' (pc), al dan niet online.

Diefstal in Runescape bestraft door rechter

Diefje met geweld in het online spel Runescape is door echte rechter bestraft met echte taakstraf. Nou je, terecht natuurlijk. Niet omdat het om virtuele goederen gaat in een online spel dat vooral door kinderen gespeeld wordt, maar natuurlijk omdat er echt geweld gebruikt is door de daders (14 en 15 jaar).

Zie het korte item van RTL Nieuws zojuist (hier).

Mijn commentaar over de rol van opvoeders leest u hier.

Justine Pardoen

Ouders vertellen: Monica afl. 4 Geweld

Ouders vertellen over hun gamende kinderen: Monica (4)

Geweld

Onder de indruk kijkt Mark naar het nieuws, waar hij beelden ziet uit Israel, mensen die elkaar geweld aan doen. Kinderen die doodsbenauwd zijn en rauw verdriet vullen de huiskamer. Matthijs kijkt me aan met grote ogen en begint een gesprek met me.
"Mam…waarom doen mensen dat, ze kunnen toch gewoon normaal doen?"

Ietwat in paniek kijk ik hem aan. Want hoe moet ik een kind van 10 uitleggen dat elk mens een duistere kant heeft en dat elk mens in tijden van bittere nood doden kan. Nadat ik hem voorzien heb van wat drinken en lekkers, nestel ik me gezellig naast hem op de bank voor een goed gesprek.

Zo goed als ik kon, vertel ik hem hoe het leven in elkaar zit en waarom er in Israel en Palestina zoveel geweld is. Grote blauwe ogen kijken me aan. Hij gelooft niet dat hij zelf ooit iemand zou kunnen doden. Ik knik bevestigend, en vol herkenning. Ik ook niet. Maar ja...

Inmiddels praat Marion de Hond in stilte op de achtergrond over het weer. En Mark vraagt of hij nog even met de Wii mag. Ik strijk met mijn hand over mijn hart.

Vol goede moed duikt Mark de spelletjes-la in en duikelt er een spel van zijn vader op.
"Mam, mag ik Medal of Honor Vanguard doen?"

Verbijsterd kijk ik in zijn onschuldige ogen, die mij verwachtingsvol aankijken. "Nee!", zeg ik resoluut, natuurlijk niet! Mijn zoon grist mopperend Spiderman uit de la en gaat vervolgens vol overgave de vijand van zijn held te lijf. Ook hier gijzeling van onschuldige mensen, autodiefstal, maar ook speciale krachten met verbluffende reddingsacties van Spiderman.

Rode wangen, schitterende ogen en hoop gejoel maken duidelijk dat Mark zich prima vermaakt. Het ventje dat met grote niet-begrijpende ogen naar het nieuws van 18:00 uur keek.

Monica

Monica (36) is getrouwd met Gerard (43) en moeder van Mark (10). Beide heren zijn fervente gamers, op de Wii, de Gamecube, de Nintendo DS en de PC.

Game over mediawijsheid

TU Delft Library en DOK hebben samen met studenten van de TU Delft, het Grafisch Lyceum Rotterdam en de Haagse Hogeschool de game Dark Ink ontwikkeld. Het verhaal heeft als thema ‘mediawijsheid’ en speelt zich af in en rond de bibliotheek. Deelnemers worden mediawijzer door tijdens het spelen informatie te verzamelen die zij later in het spel nodig hebben bij het oplossen van vragen. Al gamend leren zij de relevantie van deze gevonden informatie bepalen.

Download het spel hier.

Bron: Marie-José Klaver

Ben benieuwd wat Margreet ervan vindt...

Justine Pardoen

Obama adverteert in game

Het campagneteam van Barack Obama heeft in het Xbox 360-spel Burnout Paradise advertentieruimte opgekocht, zo bevestigt Holly Rockwood, director of corporate communications bij Electronic Arts.

Het gaat om een in-game billboard en er staat op dat het vroege stemmen begonnen is, met een verwijzing naar de site http://www.voteforchange.com/ waar uitgelegd wordt hoe je je stem uit kan brengen voor 4 november, de dag van de verkiezing.

Verder is er natuurlijk een mooie portretfoto van Obama te bewonderen.

Bron: Fok.nl

Justine Pardoen

Worden we gehersenspoeld door games?

Twintig minuten tijd om even te kijken en luisteren naar David Perry? De man maakte bekende games en geeft les aan studenten.

Een inspirerende presentatie waarin de (grafische) evolutie van computer games heel mooi in beeld wordt gebracht. Daarnaast laat Perry een erg mooi filmpje zien van een student (20) die zijn ideeën over computer games en de wijze waarop ze hem gevormd hebben, op een fantastische manier uiteen zet.




Zijn games ons aan het hersenspoelen?

Bron: Blog van Jeroen van Beijnen

Justine Pardoen

Ouders vertellen: Ymke afl. 19 Karten

Ouders vertellen over hun gamende kinderen: Ymke (19):


Karten









Sam is bijna jarig. Hij wil graag Kung Fu Panda voor op de Wii. Ik heb nog geen recensies gelezen van het spel, maar mijn ouderlijk doortastende kijk op de commerciële wereld zegt me dat het een standaard spel is met een Kung Fu Panda jasje er snel omheen gedaan. Weinig uitdaging: als je het foefje kent, zie je de panda bijna niet meer staan. Denk ik zo.

Dus: neuh, dat krijg je niet. "Nou", tipt Sams puberneef, "dan vraag je gewoon geld en dan koop je het zelf!"

Zo gezegd zo gedaan. Van ons krijgt Sam Mario Kart Wii, wat wél anders is dan de spellen die we hebben, een echte multiplayermodus kent en waar veel lovende recensies van jong en oud over zijn verschenen. Karten is geweldig! Er zit zo'n stuurtje bij, een simpel plastic ding waar je de Wii-mote in stopt. Maar het is net effe leuker, en echter. Je moet nog steeds op een knopje duwen om gas te geven, dat wel, maar de bocht om is ook echt de bocht om, sturen naar rechts of links.

Een week later. Sam zit op de bank met de Wiimote en de Nunchuk in zijn handen. Op het scherm racet Yoshi door Boo Castle. Huh, geen stuurtje? "Jaha, dat kan ook met de nunchuk!", zegt Sam blij. "Ja maar, ja maar...", stamel ik, "we hebben toch zo'n stuurtje?" Ja maar het kán ook met de Nunchuk. "En vind je dat dan ook fijner?", wil ik weten. Nog starend naar het scherm zegt ie: "Ja, echt wel."

Nou, ik begrijp daar niks van natuurlijk, maar bijt op mijn tong en laat het zo als het is. En twee dagen later zie ik 'm toch weer met het stuur in z'n handen.

Ymke

Ymke en Mischa (beiden 31) zijn de ouders van Sam (6) en Frauke (4). Allevier gamen ze graag, op de Wii en op de 'gewone computer' (pc), al dan niet online.

Wat leer je nou eigenlijk van World of Warcraft?

Vanuit de afdeling onderwijs van de Fontys Hogescholen worden regelmatig verschillende zogenaamde themabijeenkomsten gehouden. Tijdens deze bijeenkomsten worden verschillende onderwerpen behandeld die te maken hebben met het gebruik van ICT in het onderwijs. Onlangs ging het over gamen.

Jeroen van Beijnen maakte een verslag van de lezing die ging over de relatie gamen en leren: wat leren gaming communities ons over learning communities? Met andere woorden: kan het onderwijs iets opsteken van hoe kinderen leren binnen zulke spelomgevingen? Want dát ze er iets leren is duidelijk. Het is alleen de vraag of die praktijk ook nuttig kan zijn voor het onderwijs, en hoe dan.

In de eerste presentatie ging Patricia Kokx in op de verschillende aspecten die een game comunitie zoals die van het spel World of Warcraft (WOW) succesvol maken. Om te beginnen zijn dit de 4 belangrijke elementen die het succes bepalen:

• Binding en verbondenheid
• Invloed
• Behoeftebevrediging (kan per deelnemer in een communitie verschillen)
• Gedeelde ervaringen

Een individuele speler in World of Warcraft kan weinig alleen voor elkaar krijgen. Om binnen WOW een eindbaas te verslaan heb je namelijk zeker de volgende zaken nodig:

• Minstens 25 spelers
• Die minstens 2000 speluren ervaring op hebben gebouwd
• Zich aan een vooraf (meerdere malen) geoefende tactiek moeten houden
• Moeten ze via de tekstchat en voice over ip verbindingen duidelijk met elkaar overleggen
• En moeten ze actief samenwerken

Uit deze gegevens concludeerde Patricia dat de elementen in het spel die voor de grote uitdaging zorgen, er ook toe leiden dat samenwerking noodzakelijk is. Het is dus vanzelfsprekend binnen WOW dat je de community nodig hebt, op basis van de belangrijkste uitdaging. Vervolgens kun je stellen dat een learning community ook een uitdaging nodig heeft om succesvol te kunnen zijn.

Het is binnen WOW heel erg makkelijk om via een chatsysteem te zien welke spelers er van jouw gilde (guild = groep spelers waar je mee samenwerkt) online zijn en om hier contact mee op te nemen om samen in de WOW-wereld te gaan spelen. Dat je zo gemakkelijk met elkaar in contact kunt komen, is een belangrijke voorwaarde om binnen het spel verder te komen.

Leren binnen WOW speelt zich af in een informele omgeving waar geen formele leraren rond lopen. Toch is iedereen in staat om dit spel te leren spelen. Dit informele leren heet peer learning. Via gesprekken die de spelers op verschillende platformen (fora, weblogs, chats) met elkaar voeren, leren nieuwe spelers al snel het spel te spelen. Wat men op deze manier leert is volgens Patricia onder te verdelen in 3 onderdelen:

• feitenkennis (over het spel en de wereld waarin het spel zich afspeeld)
• tactiek en strategie (die binnen het spel gebruikt kunnen en moeten worden)
• spelethiek (de waarden en normen die binnen het spel gelden)

Dat het communiceren binnen WOW goed werkt, wordt duidelijk gemaakt als Patricia meldt dat een vraag over het spel binnen de communitie gemiddeld binnen 30 seconden beantwoord wordt...

Omdat de vragen vaak een relatie hebben met activiteiten binnen het spel en zo snel beantwoord worden, lopen spelers binnen het spel veel minder snel vast en wordt de spelfrustratie bij spelers enorm verminderd. Patricia maakt duidelijk dat hoewel de community heel erg intensief gebruikt wordt, de vorming van een community zelf niet het doel van de spelers is. Die spelers willen alleen het WOW spelen, en al het andere staat daar in dienst van.

Het is niet helemaal duidelijk wat het onderwijs hier nu mee kan en moet. Maar... het is wél duidelijk dat onze kinderen in WOW niet alleen hun tijd zitten te verdoen. Ze leren op natuurlijke wijze samen te werken met het oog op een bepaald doel, waarbij ze zichzelf versterken door de groep te versterken.

Dus, in de samenvatting van deze lezing: maak het studenten moeilijk, geef ze de mogelijkheid om te falen, kweek ambitie, ondersteun sociale processen, faciliteer peer learning, geef hen de gelegenheid om zichzelf te bewijzen in een rol waar zij goed in zijn, en geef hen het gevoel dat ze invloed hebben op en in de community.

Lees hier het hele verslag, en hier deel 2. Zie ook dit bericht op het weblog van Mijn Kind Online.

Justine Pardoen

Ouders vertellen: Monica afl. 3 Autisme, games en verslaving

Ouders vertellen over hun gamende kinderen: Monica (3)

Autisme, games en verslaving

Als 2 jarig peutertje was Mark een heel rustig maar ook angstig kind dat net kon lopen en duidelijk achterbleef in zijn cognitieve ontwikkeling en het contact maken met ons. Hij speelde nergens mee en al snel bekroop ons het gevoel dat er iets erg mis was. Een kind dat vol enthousiasme voor de wasmachine zit omdat hij zo mooi draait.. enfin, u begrijpt het al: dat was verontrustend.

De berg met speelgoed groeide gestaag. We hebben met allerlei soorten speelgoed geprobeerd, maar niets kon zijn interesse wekken. Er veranderde niets: spelen deed hij niet. Totdat hij op een dag oog kreeg voor de computer. Mark had van zijn oom een spelletje gekregen van Nijntje en tot onze grote verbazing wist hij het spel zich binnen no time eigen te maken. Na een week zijn ogen nauwelijks van het scherm af te houden, wist hij de pc moest bedienen. Het ding werd van hem.

Toegegeven, toen hij steeds sneller de spelletjes onder de knie kreeg en op zijn 3e al Robbie Konijn groep 3 speelde, was ik trots. Maar ook rinkelden er allerlei alarmbellen. Waar ging dit heen?

Hoe ouder hij werd des te sneller ontwikkelde hij zich als het om games ging. Toen hij 5 was kwam de PS2 in huis. Niet snel daarna kwam ook de stoornis meer op de voorgrond, omdat hij zich nu op sociaal gebied helemaal niet meer ontwikkelde en zich totaal verloor in het gamen.
Hoe we ook stuurden, zodra de PS2 aanging trok hij zich terug in zijn eigen wereld, waar wij tot op de dag van vandaag nog geen deelgenoot van worden gemaakt.

Ik las onlangs een artikel over gameverslaafden en dat die zouden lijken op mensen met Asperger. Dat heeft me wel aan het denken gezet. Ik denk dat mensen met autisme makkelijk opgaan in het game-wereldje, en dat ze een stuk vatbaarder zijn voor wat we 'gameverslaving' noemen dan 'gewone' kinderen.

De virtuele wereld waar je inkomt als je gamet, is een wereld waar een kind zelf sturing over heeft en voor onze zoon met een ASS (autisme spectrum stoornis) is dat heel prettig. Het biedt hem iets wat hij in het gewone leven niet heeft. Hij gamet zich het liefst door het leven, omdat dat prettig voor hem is.

Dat begrijp ik wel, en ik gun het hem ook. Maar tegelijkertijd weet ik dat ik me meer dan bij enig ander kind moet inzetten om hem ook in de echte wereld een handvat te geven zodat hij manieren vindt om zich happy en veilig te voelen.

Hoe meer ik Mark observeer, des te meer besef ik dat het echte leven op hem wacht. Dat hij niet leert deel te nemen aan het echte leven als hij veilig achter zijn console blijft zitten. Nu rest mij nog de taak Mark te overtuigen. Gamen, okee. Maar er is meer.

Monica

Monica (36) is getrouwd met Gerard (43) en moeder van Mark (10). Beide heren zijn fervente gamers, op de Wii, de Gamecube, de Nintendo DS en de PC.

Naschrift redactie

De Vlaamse film Ben-X portretteert op indringende wijze een autistische, intensief gamende jongen die via zijn game-ervaringen de echte wereld benadert. Een prachtige film, maar ook een bijzonder leerzaam beeld van de rol die gamen kan spelen in het leven van een kind met een vorm van autisme. Gaat het zien (Kijkwijzer 12, maar in mijn ogen pas geschikt voor jongeren 14+. Eventueel jonger, maar dan zeker niet zonder begeleiding en zakdoeken meenemen.

Waar gebeurd verhaal

De film is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. In Gent is er een jongen van het Gravensteen gesprongen. Men denkt dat hij zelfmoord heeft gepleegd, omdat hij gepest werd. Het pesten, in combinatie met een lichte vorm van autisme, zou deze jongen tot waanzin gedreven hebben. Nic Balthazar, de maker van de film, kent de moeder van Ben persoonlijk, en beschouwt zijn film als eerbetoon.

Lesmateriaal

Bij de film – die inmiddels al internationale prijzen heeft gewonnen – is ook lesmateriaal gemaakt. Wie nog aarzelt of de film wel geschikt is voor zijn of haar eigen kind, zou daar even naar kunnen kijken. Dan zie je meteen of de thematiek aansluit bij de ontwikkeling en de leefwereld van je eigen kind.

Het pakket, te vinden op http://www.benx.be/ (bij downloads), biedt de kans om autisme, 'anders-zijn', cyberpesten en zelfmoord op een boeiende en verantwoorde manier in de klas te bespreken.

Justine Pardoen

Ouders over Maple Story

Een moeder vraagt op het Forum van Ouders Online wie er bekend is met het spel Maple Story.


Kun je er verslaafd aan raken omdat je minstens 3 keer per dag moet inloggen om bij te blijven? Is het betrouwbaar te downloaden? Is het een leuk spel voor een spel voor een jongen van 11?




Een vader antwoordt:

Ik had er wel eens van gehoord, maar weet er weinig details over. Ik heb zojuist even gekeken op de Nederlandse versie. Wat mij het eerst opvalt is dat de website gruwelijk slecht vertaald is.
"Je beste friend komt langs en denkt dat je personage “leet” is en wilt het uitproberen. Volgende dag zul je inloggen om je vriends progres te checken en ontdekken dat je personage uitgekleed van alle items is."

Maar dat ter zijde.

Maplestory heeft een Pegi rating van 7+. Er komen 'uitingen van geweld' in voor. Het ziet er uit als zo’n typisch Aziatisch online spel. Het basisspel is gratis, en tegen bijbetaling kan je voorwerpen (kledings, wapentjes en dergelijke) kopen.

Ik denk dat er met het spel zelf weinig mis is. Het is meer de vraag of je zoon zich aan enkele regels gaat kunnen houden. De verleiding kan groot zijn om via een SMSje spullen te kopen, want dat voelt niet aan als kopen met echt geld. Zaak is dus om dat soort dingen heel duidelijk uit te leggen en daar afspraken over te maken.

En natuurlijk ook over de hoeveelheid tijd die er gespeeld mag worden. En die tijd bepaal jij. Vind je een uurtje om de dag genoeg, dan is dat de regel. Soms hebben dit soort spellen ook speciale evenementen, bijvoorbeeld een speciaal avontuur dat in het weekend gaat beginnen. Dan kan het leuk zijn voor je zoon om wat langer te spelen, misschien valt er als beloning voor iets een extra uurtje voor hem te verdienen...?

Nog belangrijker is dat je weet waar hij mee bezig is, dat je je er in verdiept. Maak niet de fout door te denken dat het maar een flauw spelletje is en 'dat je er toch niets van begrijpt'. Online-games zijn het heden en de toekomst, en later zal hij ongetwijfeld andere online spellen willen spelen. Dit is een mooie gelegenheid om hem met de verkeersregels op internet vertrouwd te maken, en voor jou om te leren wat dit soort spellen nu eigenlijk inhoudt.

Laat het hem je uitleggen, toon interesse. Zie het als een nieuwe sport, een nieuwe hobby, een nieuwe interesse die hij heeft, en jij bent nieuwsgierig! Op deze manier is zijn internetten niet iets dat in een hoekje van de kamer gebeurt en waarvan je eigenkijk geen idee hebt wat ie doet, maar iets dat gedeeld kan worden.

„Nog leuk geMapled?”
„Ja joh, je de Grote Boze Weet-ik-veel kwam uit de Donderbergen en dreigde de stad binnen te dringen!”
„Oei! Had hij veel Gloeiende Knorders bij zich?”
„Ja, maar die hebben we allemaal op hun kop gemept!”
„Goed gedaan zoon! Veel punten verdiend?”
„200 vette punten!”
„Hey, dan je bijna dat Rode Duivelsschild kopen dat je wil hebben!”

Maar even serieus, dit delen is belangrijk. Want *als* er iets vervelends gebeurd, (en ja, er gebeurt altijd wel iets, net als bij buitenspelen: een pesterig kind, een valpartijtje, een ruzie, een rare man of een ander akkefietje), dan wil je dat je kind jou erbij haalt omdat hij weet dat jij weet waarover hij het heeft, dat hij weet dat het je interesseert, dat je het belangrijk vindt.

Is het betrouwbaar te downloaden? Vanaf de officiële website kun je het prima downloaden. Maar ik, noch zij, kunnen natuurlijk garanderen dat het je computer geen kuren zal laten krijgen. Natuurlijk heb je een up-to-date anti-virus programma en een Firewall, hm? ;)
Succes!

Bron: Ouders Online (forum)

Justine Pardoen

Ouders vertellen: Ymke afl. 18 Al dat harde werken...

Ouders vertellen over hun gamende kinderen: Ymke (18):


Al dat harde werken...










"Ik ben al bij het tweede huisje!" vertelt Sam me als hij weer eens Super Mario Galaxy speelt. En dan volgt een noodkreet. Zo eentje waar je als moeder meteen bij opspringt, dit-is-echt-wat!

Nog voor ik bij hem ben, is de hele gestalte van Sam een uitdrukking van wanhopig en ongeloof. Hier is sprake van echt verdriet. "Oh nee, ik moet helemaal opnieuw beginnen!" Ik sus hem meteen vol begrip: "Och jongen, hoe kan dat nou?

"Al die uren die ik al gespeeld heb... kijk nou mam, nou moet ik helemaal opnieuw beginnen." Vrezend dat het te maken heeft met een actie van onze kant, beloof ik hem dat we er wat op gaan vinden zodat het niet nog een keer gebeurt. Ondertussen gaat hij maar door: "Ik had hierop geklikt, maar erase betekent opnieuw beginnen, oh nee... al zoveel dagen heb ik er over gedaan".

Ik heb echt met hem te doen. "Nou moet ik weer die grote enge plant verslaan! Wil jij dat dan voor me doen mam?" Eh... "Ga maar goed beginnen schat, dan heb je weer een eindje. Wil je mijn file gebruiken anders?" Hoe verzin ik het: "Nee! Ik wil mijn eigen! Ik was al zo ver!" En hij gaat aan het werk.

Onder het spelen, met het heerlijke heroïsche deuntje op de achtergrond, is hij weer mijn blije jongen. Maar in de stukjes verhaallijn, de onderbrekingen, zakt hij steeds weer wat verslagen achterover. "Ik wilde dat ik terug kon, ik wou dat ik het nooit had gedaan. Ik wilde dat gewoon eens uitproberen, daar klikken." En ik, ik wil ook dat hij blijft uitproberen. Dus ik troost hem nog een beetje en zeg dat hij vandaag mag Wii-en tot het avondeten.

Al dat harde werken...

Ymke

Ymke en Mischa (beiden 31) zijn de ouders van Sam (6) en Frauke (4). Allevier gamen ze graag, op de Wii en op de 'gewone computer' (pc), al dan niet online.