Weten we wat ze gamen? Online maffia games

Een moeder mailt me:

"Gisteren vind ik een flard op van een gesprek tussen mijn zoons (8 en 10 jaar):
"Ja, maar dan moet je ook een paar hoeren achter het raam zetten, dan gaan
die wel voor je werken". Ik: "Pardon, waar hebben jullie het nu over?",
waarna ze ons het spel Secret Crime zien, zojuist aangereikt door hun neefje (10 jaar). Het is een spel waarin je mensen 'koud moet maken', wisten ze, en veel geld moet verdienen, onder meer door dames achter het raam te zetten.
Hoewel wij al een tijdklok hebben geïnstalleerd en ze per dag ieder 45 minuten
te besteden hebben, moeten we ook aan de inhoud duidelijker grenzen stellen. Niet om het gesprek over internet gebruik uit de weg te gaan, gelukkig zijn ze
erg open over hun pc sessies, maar om ze op deze leeftijd te behoeden voor
dergelijk sick games."

Waar gaat het over? Het spel in kwestie is een door kinderen zelfgemaakt spel in het genre maffia game. Erg populair, juist omdat het zo schematisch en eenvoudig is. Elk kind kan de was doen. Niet alleen het spelen zelf is kinderlijk eenvoudig, het in elkaar knutselen van een eigen spel is dat eveneens. De teksten stikken dan ook van de spelfouten...










Kijk maar, dat doen ze via deze site: http://www.mijnmaffia.nl/. Er zijn al 23.300 games aangemaakt. Hier kun je ook meteen zien welke games het meest populair zijn (SecretCrime is erg populair, met 3600 leden!). Er komen regelmatig nieuwe games bij, die natuurlijk ook streven naar veel 'leden'.

En dus zullen deze knapen na een tijdje spelen, binnen no time zelf ook aan de gang gaan, met het maken hun eigen maffia game. Tenzij ouders dat verbieden.

Vinden wij dat ouders die maffia games moeten verbieden? Moeilijk. Als je het expliciet verbiedt, wordt het mogelijk alleen maar aantrekkelijker. Wat dan wel? Die grens trekken dus, waar deze moeder het over heeft. En dat betekent hier: uitleggen waarom je als ouder grote moeite hebt met zulke games. Praten en uitleggen over hoe 'ziek' het is inderdaad, om je eigen winst in een spel te verbinden met zaken die door-en-door slecht zijn. Zo krijgen spelers de volgende tips van de maker van Secret Crime:

"Een wat betere crimineel pakte het ongeveer zo aan:

1. Je directe concurrenten laat je niet groeien. Dus of koud maken, of bedreigen.
2. Je laat moorden altijd door anderen doen.
3. Je perst zoveel mogelijk bedrijven af, maar vermoord [sic] niemand."

Tuurlijk...

Verder kun je er handelen in drugs, spelen in casino's, anderen ombrengen en aanvallen, een corrupt uitzendbureau in Nederland starten, een kogelfabriek kopen, eigenaar worden van een ziekenhuis en het zelfs tot president schoppen! Maar natuurlijk ook wiet kweken, dames van de straat plukken om ze voor je te laten werken, kluizen kraken of zelf een vorm van georganiseerde misdaad opzetten enz. En alle misdaad loont natuurlijk.

Gelukkig zijn het text-based games, waarbij vrijwel niets in beeld gebracht wordt van dit soort maffia-praktijken. Het prikkelt hooguit de jongens-fantasie, op dezelfde manier als vroeger bij Karl May de fantasie met mij op de loop ging tijdens het lezen over het verzamelen van scalps...

Laten gaan dus maar? Nee, niet zonder commentaar. Als je je kinderen vertrouwt in het kunnen onderscheiden van werkelijkheid en fantasie, kan het spelen en maken van die spellen geen kwaad. Wat de moeder die me mailde dus heel goed doet, is dat ze commentaar geeft op het spel, en op de conversatie die haar jongens erover voeren. Zó ga je niet met mensen om, zó praat je niet over vrouwen, zó verdien je niet op een eerlijke manier je geld, zó willen we niet dat de wereld in elkaar zit. Zijn er geen leukere spellen te spelen?

Overdreven? Nee. Ja, voor ons wel. Maar wij zijn geen 8 en 10 jaar meer. Deze jongens moeten alles nog leren. En wij moeten ervoor zorgen dat wat ze leren niet alleen uit de digitale wereld komt... En dus moeten we een beetje weten wat ze gamen.

Let op: in veel spellen kun je bankgeld voor in het spel bemachtigen met beltegoed of een Wallie kaart. Over het uitgeven van echt geld moet je dus duidelijke afspraken maken met je kind.

Justine Pardoen