Gameverslaving niet opgenomen in nieuwe DSM

Formeel zal 'gameverslaving' als diagnose van psychiatrische aandoeningen voorlopig niet bestaan. In de nieuwe versie van het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM), die zal uitkomen in 2013, zal gameverslaving zoals het er nu naar uitziet, niet voorkomen.

En toch lijkt juist het idee dat gameverslaving als probleem toeneemt te bestaan. Die indruk krijg je als je Keith Bakker een oproep voor een nieuw televiesprogramma hoort doen, waarin hij jongeren zegt te gaan helpen met een eetverslaving of met een gameverslaving. In afgelopen week werd bekend dat er een nieuw behandelcentrum voor gameverslaafden werd geopend in Tiel. Ook in Londen kunnen kinderen sinds kort terecht. Al vanaf 12 jaar...

Volgens Jeroen Lemmens, die aan de Universiteit van Amsterdam promoveert op gameverslaving, bestaat gameverslaving wel degelijk, zo zegt hij deze week in De Pers. "Het is een gedragsverslaving, vergelijkbaar met een gokverslaving. Gameverslaafden kunnen hun excessieve gamegebruik niet controleren, ondanks de sociale en emotionele problemen die het veroorzaakt." Ook het behandelcentrum in Tiel beschouwt gameverslaving als gokverslaving. De behandeling duurt drie maanden.

Zembla maakte in 2008 al een uitzending over gameverslaving. Een fragment:



Ouders zijn door dit soort verhalen meer dan ooit bezorgd over gamende tieners. Gamen wordt snel in verband gebracht met het risico op verslaving. Dat is lang niet terecht, hoewel je problemen natuurlijk ook niet kunt ontkennen. Die klinieken krijgen hun klanten immers wel aangemeld.

Hoe komt het dat gameverslaving formeel voorlopig niet zal bestaan?
Dat heeft te maken met het feit dat gameverslaafden over het algemeen naast problematisch gamegedrag nog andere problemen blijken te hebben. In Amsterdam, waar ook al een tijdje gameverslaafden worden aangemeld bij de verslavingszorg, blijkt dat deze jongeren niet alleen voor gameverslaving behandeld kunnen worden, maar altijd tegelijkertijd voor een ander, onderliggend geestelijk gezondheidsprobleem. Vaak zijn ze nog verslaafd aan drugs of alcohol ook.

Het is dus belangrijk dat ouders problematisch gamegedrag serieus nemen. Misschien lost het kind een ander probleem op door overmatig te gaan gamen, en heeft je kind daar hulp bij nodig. Aan de andere kant is het ook niet nodig om elke gepassioneerde gamer als verslaafd te zien.

De vraag 'Wanneer is mijn kind game-verslaafd?' zullen we dus nog wel een tijdje horen. Een antwoord is er niet één-twee-drie, want zolang nog niet beslist is of het wel bestaat, kun je over de kriteria al helemaal lekker lang blijven bakkeleien. Dé tip aan ouders zal dus worden: houd goed in de gaten of het gamen niet ten koste gaat van een gezond leven, waarin je kind zijn huiswerk doet, zijn vrienden blijft zien, sport, nog voldoende uren slaapt in de nacht, enz. Als dat alles nog okee is, dan is er waarschijnlijk niets aan de hand...

Justine Pardoen