Nova over gameverslaving: het risico zit niet in de game maar in de gamer

Nova zond afgelopen dinsdag een reportage uit over gameverslaving. Jeroen Lemmens (UvA) promoveert binnenkort op onderzoek onder ruim 1000 gamers. Conclusie: het risico zit in de gamer zelf. Vooral gamers met PDD-NOS en ADHD zijn extra gevoelig. Daarnaast lopen eenzame jongens met problemen meer risico, maar het gamen kan hen juist nog eenzamer maken. En agressiever, juist ook door de verslaving zelf: wanneer een verslaafde moet stoppen met gamen leidt dat tot zulke grote ontregeling, dat ze dat uiten in agressiviteit.

De groep van problematische gamers lijkt 2% te zijn van alle gamers. Het gaat dan om zo'n 20.000 gamers, vooral jongens.

Het onderzoek van Lemmens bevestigt dus onze visie die we al jaren uitdragen op basis van gesprekken met deskundigen in de praktijk: gameverslaving wijst vrijwel altijd op onderliggende sociaal-emotionele problemen; het is meer een symptoom dan een oorzaak van problemen.

Uit ander Nederlands onderzoek (van Regina van den Eijnden) blijkt overigens ook dat hoe jonger je kinderen leert zich te beperken door ze regels voor tijdbesteding en die te handhaven, hoe minder kans ze lopen op problematisch internet- of gamegedrag in de puberteit.

Dus:

1. Wees erg alert bij kinderen die verslaafd gedrag vertonen of kinderen uit families waarin verslaving voorkomt, van welke aard dan ook.
2. Help kinderen te ervaren waar ze goed in zijn op andere gebieden dan gamen en internetten.
3. Geef ze zo jong mogelijk regels over de tijdbesteding voor internetten en gamen.

Zie de uitzending van Nova hier terug.

Justine Pardoen

Verschil tussen gamende jongens en meisjes

Meisjes
Meiden houden van realistische game-omgevingen, met een herkenbare protagonist van de eigen leeftijd (en het eigen geslacht). Ook dieren en fantasiewezens doen het goed. Ze waarderen games die vrij spelen toestaan, waarin je de omgeving kunt exploreren zonder direct doel. Aantrekkelijk is een goede verhaallijn en als de karakters zich ontwikkelen is dat een pré. Qua gameplay doen puzzels, simulaties en quests het goed. Meiden zoeken games waarin ze vrouwelijke vaardigheden terugvinden: communicatie, vriendschappen en relaties onderhouden, styling en verzorging. ‘Het is een beetje een klein soort soapje’, vertelt Ellen die The Sims speelt. Meiden beschouwen zich zelden als ‘gamer’; gamen maakt geen deel uit van hun identiteit. Gaandeweg in de ontwikkeling maakt gamen bij meiden vaak plaats voor andere vormen van vrijetijdsbesteding.

Jongens
In het andere kamp gaat het er behoorlijk anders aan toe. Jongens houden van snelheid, geweld en competitie. Ze willen obstakels overwinnen en steeds sterkere tegenstanders verslaan. Hun favoriete hoofdfiguren zijn helden, krachtige, intelligente types. De vrouwen in jongensgames zijn sexy. Humor mag een tikje ranzig zijn, graag zelfs. Een spel leren spelen? Jongens kiezen voor de trial and error-strategie: gewoon beginnen en als het fout gaat een stapje terug doen en opnieuw beginnen. Grote jongens, mannen dus, spelen in grotere aaneengesloten blokken, waar vrouwen hun games gemakkelijker onderbreken.

Bron: weblog van www.betergamen.nl. Erno Mijland las het proefschrift van Mirjam Vosmeer over het verschil tussen gamende jongens en meiden. Lees zijn bespreking hier verder.

Justine Pardoen

FarmVille (Facebook) komt ook voor iPhone

FarmVille is op Facebook extreem populair. In deze game moet je een boerderij runnen: je verbouwt landbouwproducten en zorgt dat je dieren een goede verzorging krijgen. Het spel bestaat sinds juni 2009 en er zijn al meer dan 80 miljoen spelers, waarvan er 32 miljoen dagelijks terugkomen om hun boerderij te beheren. Het spel schijnt nogal 'verslavend' te zijn...

Nu zijn er ook plannen om FarmVille mobiel aan te bieden, op de iPhone onder andere.

Zynga biedt de game gratis aan en verdient geld met de verkoop van virtuele spullen. Het in San Francisco gevestigde bedrijf maakt ook de populaire game Mafia Wars. Tot nu toe zijn deze games vooral populair op Facebook, maar spellen als We Rule en Touch Pets Dogs hebben laten zien dat het model ook op de iPhone werkt.

FarmVille is niet zozeer een game, maar een sociale omgeving, waarin je constant wordt aangemoedigd om te blijven spelen en kadootjes aan je vrienden te geven.

Bron: iPhoneclub

Justine Pardoen

Brain games doen niets voor je IQ

We hadden de hoop dat braintrain-spelletjes niet alleen leuk zijn maar nog goed voor je ook. In reclames zien we ouwelui driftig oefenen, in de hoop hun geheugen, denksnelheid en andere cognitieve vaardigheden te trainen. Maar onderzoek laat nu zien dat je dan net zo goed Super Mario kunt spelen, of gewoon wat kunt surfen op het internet...

In een onderzoek dat bijna 9000 mensen 6 weken volgde waarin ze een brain-training kregen van minimaal 10 minuten per dag, 3 keer per week, bleek dat dit het effect op hun IQ geen enkel verschil maakte met het effect bij mensen die dezelfde tijd gewoon over het internet konden surfen op zoek naar bepaalde informatie. Sterker nog: in sommige delen van de test scoorde die laatste groep juist beter.

Het onderzoek is uitgevoerd in opdracht van de BBC.

Ga dus gerust door met het spelen van braintrain games, maar verwacht niet dat het iets doet voor je geheugen, enz. Je wordt vooral steeds beter in het spelen van die games zelf, maar of je er daarbuiten ook baat van hebt, is dus zeer de vraag. Er is ook veel onderzoek waaruit je kunt afleiden dat je beter fysieke fitness-training kunt gaan doen als je je hersens gezond wilt houden.

Overigens is er natuurlijk ook alweer kritiek op het onderzoek gekomen door de makers van dit soort games: zij hopen natuurlijk nog steeds dat hun spellen wél iets positiefs uitrichten in je hersens. Voorlopig zullen we het soort reclames waarin dat gesuggereerd dus nog wel voorbij zien komen...

Zie hier voor het tv-programma van de BBC dat hier wo 21 april aandacht aan besteedt.
De onderzoekers zullen ook over hun onderzoek publiceren in Nature.

Bron: BBC News

Justine Pardoen

Gamerecensie: Aliens in the Attic

Aliens in the Attic
Playlogic
Soort spel: platform
PEGI rating: 7
Aantal spelers: 1
Gespeeld op: Nintendo DS
Ook beschikbaar voor: Wii, PC, PS2
Adviesprijs: EUR 29,99

Verhaal:
Aliens in the Attic is een film die gaat over de Pearson familie, die op vakantie gaan in hun vakantiehuisje. Maar het wordt niet bepaald een rustige vakantie, want ze krijgen last van een groep aliens die heeft besloten de wereld over te nemen. Zij gebruiken technologie om mensen te kunnen hersenspoelen, maar gelukkig werkt dit alleen maar bij volwassenen. Dus is het de taak voor de Pearson kinderen om de aliens weg te jagen en de aarde te beschermen.

Het spel voor de Nintendo DS is natuurlijk op deze film gebaseerd. Hierin speel je met de hoofdrolspelers, de Pearson kinderen, om de aliens van de planeet af te jagen. Het spel is een platform spel, dus je rent van links naar rechts (en rechts naar links), waarbij je regelmatig wat tegenstanders uit moet schakelen. Je beschikt over drie verschillende characters, waartussen je op elk gewenst moment kunt wisselen. Jake is de oudste en de sterkste van de groep, die zware objecten kan bewegen. Tom is de intelligentste, waardoor hij de ingewikkelde gadgets kan gebruiken. Hannah is de jongste van allemaal, en is klein genoeg om door kleine gangetjes te kruipen. Ook kan zij hoger springen dan haar broers. Door het vinden van familieleden en kennissen krijg je upgrades die je kan plakken aan de beschikbare wapens. Deze zorgen ervoor dat je bijvoorbeeld sneller aanvalt, of in het geval van één van de wapens, de mogelijkheid hebt om kogels tegen te houden.

Plus:
Het spel is niet zo moeilijk, dus het is al snel te spelen, ook voor jongere spelers. Een bijkomend voordeel is dat het spel volledig in het Nederlands is. Het heeft een vrij makkelijke besturing die je snel onder de knie hebt. Je stuurt met de richtingknop, schiet met de Y knop en springt met de B knop. Het wisselen tussen hoofdpersonen is ook makkelijk. Hoewel het spel niet moeilijk is, zijn de eindbazen over het algemeen wel een stukje lastiger. Grootste voordeel is dat het spel gewoon lekker speelt, zonder dat het veel pretenties heeft.

Min:
Het spel is niet heel erg afwisselend. Je komt veel dezelfde soort tegenstanders tegen en het is niet erg moeilijk om ze te verslaan. Er zijn slechts 5 levels, dus ook 5 eindbazen. Het spel zou daarom wel wat meer uitdaging mogen hebben. De beelden en het geluid zijn wat eentonig.

Pegi 7 - Wat vinden wij daarvan?
Vanaf 7 jaar kunnen ze het ook goed spelen, want het is niet ingewikkeld en vereist geen enorme coördinatie.

Gerard Koster

Gewelddadige games als opvoedmiddel?

Het Britse Support After Murder and Manslaughter (SAMM) heeft een nieuwe aanpak van kritiek op Grand Theft Auto (GTA) gevonden. Deze steungroep gebruikt gewelddadige games als GTA om kinderen te leren wat goed en wat slecht gedrag is en ook wat de scheidslijn tussen fictie en realiteit is.

Kinderen tussen tien en elf jaar krijgen scènes uit bijvoorbeeld Gran Theft Auto en The Itchy and Scratchy Show (Simpsons) te zien met beelden van mensen die in elkaar geslagen worden, enz. En dan krijgen ze foto's te zien van echte situaties van dronken volwassenen en ruziemakende ouders. De kids wordt vervolgens gevraagd wat goed, wat slecht, wat echt en wat nep is.

Kinderen zouden op deze wijze een beter inzicht krijgen over bepaalde scènes. Niko Belic wordt dan bijvoorbeeld geen epische held meer maar gewoon een vuile autojattende idioot – wat natuurlijk klopt. Verder moeten ze dan beseffen dat het in het echte leven niet lukt om over een aanstormende auto heen te rollen.

Zou het werken? Het is wel ludiek.

Bron: Gamed
Het oorspronkelijk bericht komt waarschijnlijk van de BBC.

Justine Pardoen

Terugkijken: aflevering Koopkracht over games

Koopkracht! van LLink besteedde aandacht aan games deze week. Waarom vinden jongeren gamen zo leuk en waarom maken volwassenen zich zorgen over verslaving?

Rudy Mackay praat onder andere met Keith Bakker over verslaving en Fleur Bok wordt in een laboratorium als testpersoon ingezet. En waarom hebben games zo'n positieve invloed op bijvoorbeeld toekomstige chirurgen?

Een groot aantal deskundigen aan het woord. Prima uitzending. Stof voor denken!

Hier terugkijken. Leuk!

Justine Pardoen

Gamerecensie: Fat Princess: Fistful of cake

Fat Princess: Fistful of cake
Sony
Soort spel: actie, strategie
PEGI rating: 12
Aantal spelers: 1, maar 8 online
Gespeeld op: PSP
Ook beschikbaar op: PS3
Adviesprijs: EUR 34,95

Verhaal:
In Fat Princess: Fistful of Cake hebben twee voormalig bevriende koninkrijken het met elkaar aan de stok. Beide proberen ze om de gunsten van een prins voor hun eigen prinses te winnen. Door een magische cake zijn beide prinsessen betoverd en hebben ze een onverzadigbare honger naar cake. De bijbehorende koolhydraten en vetten zorgen ervoor dat de lieftallige prinsessen veranderen in vraatlustige dikzakken. Alleen de kus van een prins kan de betovering verbreken.

Omdat er maar één prins is en er twee prinsessen zijn, moet er één prinses tijdelijk van het toneel verdwijnen. Jouw taak is zien te voorkomen dat het andere koninkrijk er met jouw prinses vandoor gaat en je moet er ondertussen ook voor zorgen dat de prinses van de tegenpartij ontvoerd wordt. En als je die te pakken krijgt, ga je haar natuurlijk zo snel mogelijk vetmesten. Daarbij kun je je eigen team samenstellen om in je missie te slagen. Er zijn werkers, krijgers, boogschieters, magiërs en ridders en allemaal hebben ze hun eigen krachten en tekortkomingen. En alleen met teamwerk kun je ver in het spel komen.

Plus:
Dit spel heeft mooie graphics en een humoristisch verhaal. Bovendien voldoet het aan het Sony motto: content, content, content. Oftewel: heel veel inhoud, dus veel uren speelplezier. De bediening is behoorlijk soepel. Het is erg leuk om online te spelen met andere spelers, want het is een spel dat om samenwerking vraagt.

Min:
Dit is voornamelijk een spel om met meerdere personen te spelen, de single player mode is zeker niet slecht, maar toch wel minder leuk. En niet iedereen speelt vaak online met de PSP.

Pegi 12 - Wat vinden wij daarvan?
Dat is prima. Voor jongere spelers is het sowieso te ingewikkeld. Het is niet echt schokkend, maar behoorlijk moeilijk om te spelen.

Gerard Koster

Gamerecensie: Step to the beat

Step to the beat
Konami
Soort spel: fitness
PEGI rating: 3
Aantal spelers: 1 - 4
Gespeeld op: Wii
Benodigde accessoires: kan gespeeld worden met nunchuck, balance board of dance mat

Verhaal:
Verbrand calorieën terwijl je Rhythm eiland verkent. In Step to the Beat moet je door op het ritme van de liedjes te lopen zoveel mogelijk punten halen. Het spel kan worden gespeeld met gebruik van de Nunchuck en Wii Remote terwijl je op de plaats loopt, of door op de DanceDanceRevolution controller mat of Wii Balance Board te lopen. De spelers gaan van start met het creëren van een avatar, waarbij het spel pas begint wanneer de spelers op alle momenten blijven bewegen. Als je dit volhoudt, kun je vervolgens muzieknoten verdienen waarmee je gebouwen kunt toevoegen, toegang krijgen tot nieuwe items, extra muziek tracks winnen of toegang krijgen tot de voorheen ontoegankelijke delen van het eiland. Op het Rhythm Island word je constant verrast, en door terug te keren op verschillende locaties gedurende de dag, zullen er extra en unieke elementen worden onthuld.

Step to the Beat beschikt over 120 bekende tracks, zoals The Black Eyed Peas' 'Boom, Boom, Pow' en Demi Lovato's La La Land. Door veel te lopen kun je het eiland veranderen. Wat begint als een kaal eiland kan een drukke stad worden. Je bent steeds op jacht naar nieuwe elementen: je kunt een sterrenhemel opbouwen, je kunt nieuwe muzieknummers verdienen en je kunt nieuwe tijden ontsluiten. Ook kun je een regenboog boven het eiland laten stralen door alle kleuren te vinden. Bovendien kunnen spelers hun lichamelijke activiteiten bijhouden, het spel houdt constant de afgelegde afstand bij en laat op het scherm zien hoeveel stappen er zijn genomen en hoeveel items er zijn verzameld.

Plus:
Dit spel belooft wat het doet, namelijk met plezier bezig zijn. Het is heel erg leuk om een nieuw eiland op te bouwen door veel kilometers te maken. Van tevoren verwacht je niet dat het zo verslavend werkt, maar je wilt steeds doorgaan om nog even een palmboom te planten of een auto op de parkeerplaats neer te zetten. De bediening voelt natuurlijk aan en wordt duidelijk uitgelegd aan het begin, wanneer je in het stadion je eerste stappen zet. Doordat het zo verslavend werkt loop je echt een behoorlijke tijd door, zodat je ’s avonds je kuiten voelt. Met meerdere personen is dit ook erg leuk om te doen. Zonder meer een goed hulpmiddel om wat te bewegen, want het neerzetten van een nieuwe stad is een heel leuke opdracht.

Min:
Het is misschien een beetje kinderachtig om te noemen, maar het slechtste aan dit spel is misschien wel de foto op het hoesje. Iedere screenshot zou beter zijn geweest dan dit sullige plaatje met het perfecte Amerikaanse gezinnetje. Voor mij zou het in de winkel daarom al afvallen voordat ik de achterkant had gelezen.

Pegi 3 - Wat vinden wij daarvan?
Dat is prima. Jonge kinderen kunnen dit spel zelfs ook al goed spelen, hoewel ze wat moeite hebben om zowel te lopen als om andere dingen te doen. Lopen op het juiste ritme lukt nog wel, maar om dan ook nog eens op tijd bomen te planten of huizen te bouwen, dat is soms wat te veel gevraagd. Maar het is zeker ook voor jonge kinderen leuk om te spelen.

Gerard Koster

"Kan EA bepalen wat mijn zoon wel en niet mag spelen?"

Een ouder op het Forum van Ouders Online heeft een interessante kwestie. Wat zou u antwoorden?

Dit is het geval:

"Ik heb voor mijn zoon voor 55 euro (zijn spaargeld) een game gekocht voor de Xbox. Het is van EA. Zoon heeft een Xbox-live-account om online te kunnen gamen. Dat gaat altijd goed, al speelt hij 16+ games en is hij nog geen 16 (hij is 14 1/2).

Voor ik verder vertel: ik wil géén discussie over het wel of niet toestaan van 16+ games. Ik wil alleen weten in hoeverre ik in mijn recht sta.

Wat is namelijk het probleem? Zoon kan niet online gamen. Om online te kunnen gamen moet hij ook een EA-account aanmaken en die maakt contact met zijn Xbox-live-account. Maar EA zag toen dat zoon nog geen 16 was en verder spelen was onmogelijk.

We wilden de game direct weer terugbrengen naar Bart Smit maar dat mocht niet, want er zat een éénmalige activeringscode bij. Dat zoon die code niet kon gebruiken was hun probleem niet.

Na veel heen en weer (vooral heen) bellen met de klantenservice à 45 ct per minuut kreeg ik het advies om Xbox te benaderen om zoons account te veranderen qua leeftijd, maar dat mocht natuurlijk niet; XBox raadde aan een nieuwe XBox Live account aan te maken op mijn naam. Oh ja, dat kost wel 60 euro per jaar...

En ondertussen zitten we hier met een waardeloze game die ik niet kwijt kan, plus een zeer verdrietig kind dat maanden zakgeld kwijt is plus een eigen strop, want ik heb inmiddels zeker 30 euro verbeld aan die klantenservice (die zeer begaan was, maar niets meer kon doen).

Waar heb ik recht op? Kan ik stappen ondernemen? Ik heb een rechtsbijstandverzekering, maar heeft het nut die aan te spreken?"

Justine Pardoen