Toen kwam het: de onderlinge competitie; wie zal er als eerste level 65 halen, hij of ik? Het ging er hevig aan toe hier in huis maar op een gegeven moment zegt hij: “hey Patrick, zeg eens hallo tegen “The Grim-reaper!”. Ik schiet in de lach en zeg tegen hem: "natuurlijk heb jij die niet man", totdat hij het me liet zien en de grijns snel van mijn gezicht verdween. Het ging eerst om de prestige, toen om de kill/death ratio, en toen werd er heel snel duidelijk dat die ouwe bij ons thuis een heel stuk beter was dan ik. Toen ben ik snel gestopt met de game en kwam Battlefield: Bad Company 2 uit. En op verjaardagen hoor ik het altijd nog zo mooi aan: “ik ben gewoon beter dan Patrick met Call of Duty”.
Daar heb ik mezelf ondertussen maar bij neergelegd. Ouders die gamen zijn leuk maar zodra je in de familie af en toe wat onenigheid hebt dan is dat ook niet leuk. Competitie is oke en zeker als je dat tegen je vader kan doen. Doen je ouders dit ook weleens, stel dan eens voor om ze zelf een console te laten kopen en je hebt er een hele goede game-partner bij. Want van een potje game, als er niks op televisie is, zijn ze ook niet vies.
Lees het hele, ontluisterende verhaal op NG-Gamer

